کاش میشد خیلی اتفاقی کفش هامون توی یه خیابون شلوغ از کنار هم بگذرن، کاش میشد فقط یه منظرهی چند ثانیه ای از جلوی چشمات باشم، بیخیاله رویاهام، من به یه عبور هوای ساده از بین بدن هامونم راضیم، ولی یعنی واقعا هیچوقت پیش نمیاد نزدیک بهم عبور کنیم؟ ما هر دو ۲۴ سالمونه و بیشتر از ۲۰ ساله دیگه از عمرمون باقی مونده، یعنی امکانش نیست توی ۲۰ ساله آینده، فقط برای چند ثانیه سایه هامون بیوفته رو هم؟ قلبم سنگین میشه از تصور این حجم از نشدن ها. چرا باید دنیا اینجوری ساخته شده باشه؟

چیزای جالبی رو تجربه کردم. کاش امکانش بود ادامش میدادم. کمترینش این بود که فکرم فقط و فقط روی یه نقطه بود و بالاخره برای مدت هرچند کوتاهی از زندگی یکنواخت همیشگیم خارج شدم. کاش ادامه داشت..

عاشق اینم که مامان بابام برن مسافرت و خونه خالی بشه ولی هربار همینقدر حس خفگی و افسردگی دارم که کاش زودتر برگردن

بودنشونو نمیتونم تحمل کنم، نبودنشون ناراحت کننده تره

گفتی حسی بهم نداری، پس کاری میکنم که پیدا کنی، کاری میکنم عاشقم بشی، هر جور شده

+ فعلا با عشق و علاقه تمیز کن

برنج دم گذاشتم رفتم اونورتر ظرفشو بشورم، برگشتم دیدم روش یه پشه ریز سیاه افتاده، اصن نمیدونم از کجا افتاد چون هیچی تو خونه نبود، اومدم بردارمش قُل زد رفت لای برنج، هرچی گشتم پیداش نکردم..

میگم... یکساعتی که قل میزنه و دم میکشه و... استرلیزه میشه دیگه نه؟ اشکالی نداره مگه نه؟

قصد داشتم تمام روز از اتاق بیرون نرم تا وقتی همه خوابشون میبره، ولی متاسفانه همیشه قدرت دست سرویس بهداشتیه!

من آدم بدی نیستم، بخدا همیشه سعی کردم خوب باشم، ولی چرا این بلاها سرمـ

من واقعا با هر نفسی که میکشم دارم اذیت میشم، با هر قدمی که میرم همه چیز پیچیده تر میشه، چرا؟ پس کی قراره زندگی شروع شه؟ من همش منتظرم بالاخره زندگیم شروع شه ولی همه چی خیلی روتینه! کی قراره همه چب درست شه؟ اصن اون روزی که بالاخره همه چی درست میشه میرسه؟

فضای مجازی واقعا ترسناکه ها، همش مجبوری خوشیا و لبخنداتو نشون بدی